Deel dit artikel:

Koersmerk: Pinarello

Een Pinarello haal je er meteen uit, of dat nu in het peloton of in het straatbeeld is. Die herkenbaarheid is een troef, maar ook de succesvolle link met het wielrennen legde het merk uit Treviso geen windeieren.

Het verhaal van Pinarello begint niet met glorieuze overwinningen, maar met de maglia nera van Giovanni ‘Nani’ Pinarello. Hij ‘won’ de rode lantaarn in de Giro d’Italia van 1951, werd een jaar later bedankt voor bewezen diensten en opende een fietsenzaak met de 100.000 lire die hij ter compensatie van zijn ploeg kreeg. In de jaren 60 sponsorde hij al een paar ploegen en in 1975 won Fausto Bertoglio voor Jolli Ceramica verrassend de Giro op een Pinarello, maar de echte kentering kwam er pas toen Tullio Campagnolo – ja, dat is die van de derailleurs en snelspanners – hem voorstelde aan ploegleider José Miguel Echavarri, die nog een fietsenfabrikant zocht voor zijn Reynolds-ploeg. In 1988 leverde dat al een eerste eindoverwinning in de Tour op. Echavarri koos toen even voor een Spaanse leverancier, maar bij de overgang naar Banesto hees hij Pinarello weer mee aan boord. Vijf Tours, twee Giro’s, olympisch goud en het werelduurrecord waren de eindbalans.

Ambitie van de zoon

Intussen was Giovanni’s zoon in de firma gestapt. Fausto Pinarello begon op zijn zeventiende – hij was geen schitterende student – in de verfafdeling. Wat later mocht hij zich focussen op de sponsordeals met de profteams. Na Reynolds voorzag Pinarello de Del Tongo-ploeg van materiaal, wat opnieuw een Girozege opleverde, maar bij de overgang van Del Tongo naar MG-Technogym werd Bianchi plots de leverancier. Als een geluk bij een ongeluk viel Echavarri zonder fietsensponsor en kon Fausto zijn eerste grote contract tekenen bij Banesto. Miguel Indurain had in 1991 al de Tour gewonnen en herhaalde dat het jaar nadien op zijn nieuwe, Italiaanse fiets.

In 1994 kon Pinarello zich pas echt in de schijnwerpers plaatsen, want ‘Big Mig’ wou een gooi doen naar het werelduurrecord. Fausto had zich verdiept in nieuwe materialen en was ervan overtuigd dat de carbon monocoquestructuur het beste resultaat zou opleveren. Hij werkte samen met ingenieurs van Lamborghini en Bugatti, gebruikte computerdesigns en ging op zoek naar de meest aerodynamische vorm, want toen waren de recordfietsen nog niet gebonden aan UCI-regels. Het leverde een unieke fiets op. “De Espada voor Miguel Indurain was een mijlpaal”, knikt Federico Sbrissa, Chief Marketing Officer bij Pinarello. “Het is zonder twijfel een van de meest legendarische fietsen ooit.” Iedereen die de futuristische Espada onder ogen krijgt, zal die stelling beamen.

In de loop der jaren volgden nog vele mijlpalen: “De eerste magnesium-carbon Dogma was misschien geen commercieel succes, maar hij toonde de wens om anders te zijn, onder meer dankzij de Onda-vormen die toen voor het eerst verschenen en het gebruik van magnesium, waar anderen voor carbon kozen. De eerste Dogma die compleet uit carbon bestond, kwam er bij de start van de samenwerking met Team Sky. De Dogma F8 betekende de start van de huidige lijn Dogma’s. Dan was er de Bolide voor Bradley Wiggins, die goud won op de Olympische Spelen en het werelduurrecord veroverde. De Bolide 3D van Filippo Ganna’s werelduurrecord is opnieuw zo’n toonbeeld van innovatie. Dat was het eerste 3D-geprinte aluminium-titanium frame. Maar er zijn veel fietsen die voor ons belangrijk waren. Als je ziet hoeveel records en zeges we hebben behaald …”

Lees het volledige artikel in de nieuwe editie van Poggio, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!

Gerelateerde artikels